• Jóna Guðbjörg Torfadóttir

Ort um flagara á 19. öld



Í bókinni Skáldkona gengur laus: Erindi nítjándu aldar skáldkvenna við heiminn eftir Guðrúnu Ingólfsdóttur er birt brot úr býsna hressilegu ljóðabréfi sem Ingibjörg Benediktsdóttir orti til Helga Sigurðssonar, vinnumanns og fyrrum heitmanns. Þar segir Ingibjörg honum til syndanna fyrir að svíkja hana í tryggðum:


Breyttur orðinn bendir korða ertu

man ég orðum eftir þín

að þú forðum beiddir mín.


Hyggjan gáði greitt að ráði mínu

og sem bráðast baugaver

burtu náði vísa þér.


Títt kjökrandi tróðum banda eftir

eins og fjandinn alstaðar

óstöðvandi girnd þín var.


Einatt meður mjúkum fleðulátum

nefna réðir þetta þú

þína séð fær breytni nú.


Þó um síðir þinni blíðu tæki

beiskur kvíði brjóstið skar

byrjaðist tíðin reynslunnar.


Þína líka þekka ei bríkur klæða

kostasýkin þjáir þig

þú vilt svíkja í tryggðum mig.


Flagari með fölskum lygiorðum

svikin drýgir þrávalt þú

þanka frí um stundir nú.


Á þig líta ei vil nýta framar

síst ég hlýt að sakna þín

svikahnýti og lostaskrín.


En heyrðu sláni heimskur kjánalegur

mitt var lánið meira nú

mig forsmánað gætir þú.


Það var happ að þínum slapp úr greipum

ég held ei vappir hryggur nú

Helgu klappað getur þú.


(bls. 234-236)


Þess má geta að í aftanmálsgrein við umfjöllunina um Ingibjörgu kemur fram að hún sé ýmist sögð vera Ingibjörg Líndal frá Króksfjarðarnesi í Geiradal eða Ingibjörg Benediktsdóttir og húnvetnsk. Guðrún Ingólfsdóttir segist engar heimildir hafa fundið um þessar ofangreindu konur sem passi við skáldkonuna.