Guðrún Eva kynnir fimmtu landvættina

21.6.2020

 

 

Okkar ástsæla skáldkona Guðrún Eva Mínervudóttir var fjallkona Hveragerðis í ár. Af því hátíðlega tilefni flutti hún frumsamið ljóð þar sem hún kynnti til sögu fimmtu landvættina sem hefur alltaf verið til staðar en ekki verið gefinn nægilegur gaumur, fyrr en nú.

 

Skáld.is fékk góðfúslegt leyfi Guðrúnar Evu til að birta þetta  áhrifaríka ljóð og er myndin af henni fengin af láni af síðu Hveragerðisbæjar.

 

 

 

 

Ávarp fjallkonunnar 2020

 

Vinir

Ég gekk upp hlíðina

upp á heiði

framhjá vörðunni sem varar

ferðalanga við því

að fara lengra

 

Sólin úthellti sér

yfir lággróðurinn

Sólskin og logn

runnu saman í eitt

Og þá varð ljóst

að á næstu grösum

í lyng-ilmandi loftinu

og allt um kring

tindruðu hin hinstu rök

 

Þá skal þess gætt

að líta ekki um öxl

heldur fylgja stígnum

áfram og upp

til lífs og til gleði

til tungls og stjarna

 

Upp, vinir, upp

lyftum hjörtum vorum

til himins

þar sem þau eiga heima

 

Lóur bíuðu

í kyrrðinni

Flugur suðuðu milli blóma

En allt þagnaði

þegar naut kom æðandi

með hárbeitt horn

og þandar nasir

Ég fann andardrátt þess

á augnlokunum

Blautar granir

strukust við vanga

 

Ég spurði griðunginn

hvert svarið væri við öllum sköpuðum hlutum

Styrkur, svaraði hann. Þolgæði

Fyrirstöður jafnaðar við jörðu

 

Gott og vel, sagði ég

og hélt áfram göngunni

 

Gríðarstór ránfugl

assa með hvöss augu

steypti sér niður

með gogg eins og bjúgsverð

vængi eins og leiktjöld

 

- Viljirðu vita hvert svarið er

get ég sagt þér það

Yfirsýn og ábyrgð

við gætum eggjanna

hvað sem það kostar

Þau eru auðlindin

Þau eru framtíðin

 

Mikið rétt, sagði ég

og hélt áfram göngunni

 

Annað vænghaf

dekkti himinn

Eldspúandi gin

Búkur alsettur bláum skeljum

 

Mér var sagt að þú leitaðir svara,

hvíslaði hið vængjaða ljón

Þau er að finna í vatninu

áreynslulausri umbreytingu

allra hluta

Við afrekum án þess að strita

Við höfum gæfuna með okkur

Það er allt og sumt

 

Mæl þú vætta heilust, systir, svaraði ég

 

Undir fótum mér skalf jörðin

fótatak bergmálaði milli kletta

Yfir gnæfði fjall-karl

Mosagróinn, næstum eilífur

Augun mennsk

en skrokkurinn úr grjóti

 

- Ekkert að óttast, mannsbarn

Þótt líkami þinn sé

eins og fis í vindi

Leggðu traust þitt

á bjargið

Og þér mun vel farnast

 

Takk, svaraði ég

og hélt áfram göngunni

 

Ég taldi mig dreyma

þegar stígurinn lá ofan í gjótu

niður í jörðina

gegnum myrkrið

inn í uppljómaðan sal

Veggir og loft úr hvítakvarsi

Úr gólfinu spratt lind

Við lindina sat hún

og prjónaði skjól fyrir heiminn

úr hraðvöxnu hári sínu

 

Vinir, ég kynni til sögunnar

fimmtu landvættina

Hún var alltaf hér

huggandi börn

líknandi sjúkum

nærandi

verndari

mennskunnar

 

Heimurinn er tær þótt hann sýnist gruggugur

sagði hún

Það er fyrsta lögmál kristallafræðinnar

 

Svarið er miskunn og mýkt

náð og mildi

Við eigum skilið allt það besta

og mikið af því

Fólk sem við þekkjum ekki neitt

á skilið allt það besta og mikið af því

Okkar versti óvinur

á skilið allt það besta og mikið af því

 

Fegurð og sátt

eru ótæmandi brunnur

Við berum gjafirnar áfram

og útdeilum þeim án þess að hika

Því nóg er til

Það er alltaf nóg til

 

 

 

Facebook
Líka við
Please reload

Please reload

Senda inn efni

Vefurinn skáld.is er tileinkaður konum og skáldskap þeirra. Hér birtast viðburðir, fréttir, greinaskrif og fagurfræðilegir textar auk gagnabanka um íslenskar skáldkonur.

Ef þú lumar á efni um skáldkonu sem þú vilt koma á framfæri geturðu sent það inn með því að smella á hnappinn hér að neðan eða á netfangið: skald@skald.is

  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

©2017 Skáld.is  |  ​Skáldaskinna ehf |   Ísland  |  skald@skald.is

Hafðu  samband