• Jóna Guðbjörg Torfadóttir

„Langt í burt ég líða vil“


Ljóð dagsins er Ljáðu mér vængi eftir skáldkonuna Huldu. Ljóðið lýsir þrá ljóðmælandans um að líða í burt, fljúga líkt og gæsin til blómlegrar eyjar, og má ætla að margur deili þessari löngun eftir langa inniveru í einangrun og sóttkví:

Ljáðu mér vængi

„Grágæsa móðir! ljáðu mér vængi“, svo ég geti svifið suður yfir höf. Bliknuð hallast blóm í gröf, byrgja ljósið skugga tröf; ein ég hlýt að eiga töf eftir á köldum ströndum, ein ég stend á auðum sumarströndum. Langt í burt ég líða vil, ljá mér samfylgd þína! Enga vængi á ég til utan löngun mína, utan þrá og æskulöngun mína. Lof mér við þitt létta fley lítið far að binda; brimhvít höf ég óttast ei eða stóra vinda. Okkar bíður blómleg ey bak við sund og tinda, bak við sæ og silfurhvíta tinda. Eftir mér hún ekki beið, – yst við drangann háa sá ég hvar hún leið og leið langt í geiminn bláa, langt í geiminn vegalausa, bláa.