Senda inn efni

Vefurinn skáld.is er tileinkaður konum og skáldskap þeirra. Hér birtast viðburðir, fréttir, greinaskrif og fagurfræðilegir textar auk gagnabanka um íslenskar skáldkonur.

Ef þú lumar á efni um skáldkonu sem þú vilt koma á framfæri geturðu sent það inn með því að smella á hnappinn hér að neðan eða á netfangið: skald@skald.is

  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

©2017 Skáld.is  |  ​Skáldaskinna ehf |   Ísland  |  skald@skald.is

Hafðu  samband

„Þú varst fallegt ljóð“ - Skáldskapur Védísar Leifsdóttur

Þú varst ljúft hljómfall

yndislegur söngur

þú varst fallegt ljóð

sem fórst

áður en ég hafði lokið lestrinum.

(1984)

 

Þetta ljóð orti Védís Leifsdóttir aðeins 19 ára gömul en þá strax orðin býsna þroskað skáld. Skáldskapurinn sem eftir hana liggur er ekki mikill að vöxtum þar sem hún átti allt of skamma, en viðburðaríka, ævi. Védís byrjaði ung að yrkja en aðeins 17 ára gömul fær hún birta eftir sig grein í Tímariti Máls og menningar. Greinin ber yfirskriftina Ég + unglingaheimilið og fjallar Védís þar á einlægan hátt um upplifun sína af dvölinni á unglingaheimilinu og aðdraganda hennar. Frásögnin geymir þó nokkur ljóð sem vöktu talsverða athygli á ungskáldinu:

 

Þótt það sé snjór og slabb

þá er vor

þótt það sé frost og kuldi

þá er vor

þó að heimurinn sé stór og vondur

þá er vor

þó að fólk sé samanbitið og kuldalegt

þá er vor

þó að ástin sé lygi frá upphafi til enda

þá er vor

vorið er í tánum á mér, fingrunum, heilanum, líkamanum

ég er uppblásin af vori

hamingjusemi, hlýju og ást

af vori

tíma blekkingarinnar.

Draumaþvæla

er veturinn ekki kuldinn, illvonskan og þunglyndið

en vorið staðreynd sem úrsérgengið mannfólkið

hrækir bömmerum sínum á

í ímynduðum blómavalsi

 

Andaðu að þér ilmi lífsins

hann er úldinn og geltur

andaðu að þér ilmi blekkingarinnar

ilmi draumanna, vonarinnar, þrárinnar

andaðu að þér ímyndunarveikinni

láttu þig dreyma

lifðu þig inní draumana

trúðu á þá

láttu þá rætast

raunveruleikinn er drulla og bömmer

þú ert á bömmer

ég er á bömmer

en litla blómið sem ég varðveiti

er að springa út

teygir krónuna út úr líkama mínum

brosir og býður góðan daginn.

 

Védís lést úr alnæmi árið 1993, aðeins 27 ára gömul. Sama ár kom út ljóðabókin Tímaspor sem geymir úrval ljóða hennar frá 1981 og fram til ársins 1992. Kristrún Gunnarsdóttir valdi ljóðin og myndskreytti bókina. Sum ljóðanna draga upp heldur dökkar myndir af öldurhúsalífi borgarinnar:

 

Sukkuð andlit

skemmdar sálir

tómir hausar

gölluð hjörtu

liðið á Keisaranum

útúrdópað

með útrunninn skiptimiða

í síþurrum kverkunum

til að afvatna sig í næsta samviskukvalarkasti 

 

Ekkert ljóða Védísar fjallar beinlínis um reynslu hennar af alnæmi en allt frá upphafi var dauðinn henni býsna hugstæður:

 

Í hvítri líkkistu kúri ég

með stóra rauða slaufu

er kastað af stað

um alheiminn flýg ég

nálgast stjörnurnar á ofsa hraða.

(1983)

 

Þrátt fyrir erfið veikindin var vonin þó aldrei langt undan:

 

Skrönglandi milli rúms og spítala

með ótta í huga 

en von í hjarta.

(1992) 

 

Frekari upplýsingar um Védísi Leifsdóttur má finna í Skáldatalinu.

 

Myndirnar eru úr fórum Daggar Árnadóttur og Elísabetar Jökulsdóttur.

Facebook
Líka við
Please reload

Please reload