Senda inn efni

Vefurinn skáld.is er tileinkaður konum og skáldskap þeirra. Hér birtast viðburðir, fréttir, greinaskrif og fagurfræðilegir textar auk gagnabanka um íslenskar skáldkonur.

Ef þú lumar á efni um skáldkonu sem þú vilt koma á framfæri geturðu sent það inn með því að smella á hnappinn hér að neðan eða á netfangið: skald@skald.is

  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

©2017 Skáld.is  |  ​Skáldaskinna ehf |   Ísland  |  skald@skald.is

Hafðu  samband

Ánægjulegir endurfundir

Skáld.is birtir úr handraðanum umfjallanir um bókmenntir kvenna sem eiga erindi við okkar enn í dag sem aðra daga. Hér fer á eftir umfjöllun Sigríðar Albertsdóttur um ljóðabókina Ljósar hendur. Úrval úr ljóðum Ágústínu Jónsdóttur, Vilborgar Dagbjartsdóttur og Þóru Jónsdóttur sem gefin var út af Fjölvaútgáfunni árið 1996. Yfirlit yfir ævi og verk þeirra allra má finna í Skáldatalinu.
 

 

 

 

Ljósar hendur heitir nýútkomin bók með úrvali úr ljóðum skáld kvennanna Ágústínu Jónsdóttur, Vilborgar Dagbjartsdóttur og Þóru Jónsdóttur. Vilborg og Þóra eru væntanlega vel kunnar lesendum og Ágústína hóf feril sinn eftirminnilega með þremur stórglæsilegum  ljóðabókum árin 1994 og 1995.

 

Það er vel til fundið að etja þessum þremur konum saman á fagnaðarfund,  eins  og segir í undirtitli bókar, en ekki ætla ég þó að gera þeim þann óleik að bera ljóð þeirra saman! Það væri með góðum vilja vissulega hægt því yrkisefnin eru mörg hver af svipuðum toga. Hér er ort um ást og söknuð,  leitina  að lífsfyllingu og skáldskapinn sjálfan.
 

En þessi upptalning segir að sjálfsögðu ekkert um ljóð kvennanna þriggja sem hver um sig hefur þróað með sér sinn sér staka persónulega stíl. Hjá Þóru má enn sem fyrr greina tregafullan, eirðarlausan en æðrulausan undirtón þar sem leitin að viðsættanlegri ímynd í viðsjárverðri veröld er eitt meginþemað. í ljóðum Ágústínu er ástin í sínum margbreytilegu mynd um meginstefið, ást sem er ofin inn í textann, gjarnan með náttúruna sjálfa að leiðarljósi sbr. ljóðið „Tré": „Rismikið form þess/sterkt/eins og þú/sem ég varast að/elska" (15).

 

Og Vilborg færir okkur undurfögur ljóð um ást og lífsgleði og glettna ljóðið „Barna gælu" en einnig dæmigert  heimsádeiluljóð i vilborgskum anda þar sem furðulostinn ljóðmælandinn ber saman sakleysi og valda græðgi á einfaldan en áhrifaríkan hátt:
 

Þeir sitja umhverfis borðið

annarlegir spilamenn

og kasta tening um um líf mitt

líf okkar.

 

í nótt undraðist ég

að líka þeir voru börn

eins og hann sem liggur í vöggunni

og fyllir herbergið

andardrætti sín

um.

(Ráðið bls.45.)

 

Skáldkonurnar hafa sjálfar valið ljóðin í bókina og að auki hafa þær Ágústína og Þóra myndskreytt nokkur af  ljóðum sínum. Snorri Sveinn Friðriksson á mynd skreytingar við ljóð Vilborgar og er óhætt að segja að þessi listræna við bót auki hróður eigulegrar bókar.

 

En eitt verð ég þó að fetta fingur út í. Það er greinilegt að útgefanda hefur verið mikið í mun að gera bók þessa sem best úr garði, en stundum er hægt að gera betur en vel. Bókin er vægast sagt ofhlaðin skrauti. ístað þess að láta staðar numið við myndirnar hefur útgefandi  látið útbúa skrautramma í öllum regnbogans litum í kringum hvert ljóð. Þessi mikilfenglega múndering stingur í augun eins og blikkandi neonljós og hefur truflandi og ergjandi áhrif á lesturinn. Það hefur nú varla verið markmiðið.

 

En að þessu slepptu: ljóðin standa fyrir sínu. Auðvitað  má alltaf deila um ljóðaval í safnritum. Það verður alltaf eitt hvað út undan, einhver ljóð sem lesandinn saknar. En kannski er það einmitt kosturinn við safnrit sem þessi. Þau hvetja lesendur til endurnýjaðra kynna við skáldin og það sem meira er: vekja forvitni hjá nýjum lesendum. Að minnsta kosti má leiða líkur að því þegar um jafn vandaðan skáldskap er að ræða og í Ljósum höndum.

 

Sigríður Albertsdóttir, bókmenntagagnrýnandi

Pistillinn kom fyrst út í DV mánudaginn 25. nóvember 1996

 

 

Facebook
Líka við
Please reload

Please reload