• Jóna Guðbjörg Torfadóttir

Við dúnhreinsun- Júlíana Jónsdóttir

Ljóðið birtist árið 1876 í ljóðabókinni Stúlku en það er fyrsta ljóðabókin sem kemur út eftir íslenska konu.

Dimmt er í dýflissu

dúns og svælu;

sit ég einmana,

súrnar í augum;

ramur reykur

rauna minna

þrýstir að brjósti,

en þreytist höndin.

Undir raula

rámir strengir

harmatölur

hljóðlauss muna.

Finn ég nú glöggt

að fáir eru mínir;

horfin er mér heill,

en harmur vakinn.

Vitjar mín enginn,

voga ég ei þangað

sem ég áður

athvarf hugði;

fokið hefur

fönn í skjólið

fram af éljóttum

jökulskalla.

Á ég þó skjól,

sem aldrei bilar,

þangað minn andi

þreyttur flöktir.

Lát þú mig ekki,

ljúfi drottinn,

missa það hæli

meðan ég lifi.