Senda inn efni

Vefurinn skáld.is er tileinkaður konum og skáldskap þeirra. Hér birtast viðburðir, fréttir, greinaskrif og fagurfræðilegir textar auk gagnabanka um íslenskar skáldkonur.

Ef þú lumar á efni um skáldkonu sem þú vilt koma á framfæri geturðu sent það inn með því að smella á hnappinn hér að neðan eða á netfangið: skald@skald.is

  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon

©2017 Skáld.is  |  ​Skáldaskinna ehf |   Ísland  |  skald@skald.is

Hafðu  samband

Við dúnhreinsun- Júlíana Jónsdóttir

Ljóðið birtist árið 1876 í ljóðabókinni Stúlku en það er fyrsta ljóðabókin sem kemur út eftir íslenska konu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dimmt er í dýflissu

dúns og svælu;

sit ég einmana,

súrnar í augum;

ramur reykur

rauna minna

þrýstir að brjósti,

en þreytist höndin.

 

Undir raula

rámir strengir

harmatölur

hljóðlauss muna.

Finn ég nú glöggt

að fáir eru mínir;

horfin er mér heill,

en harmur vakinn.

 

Vitjar mín enginn,

voga ég ei þangað

sem ég áður

athvarf hugði;

fokið hefur

fönn í skjólið

fram af éljóttum

jökulskalla.

 

Á ég þó skjól,

sem aldrei bilar,

þangað minn andi

þreyttur flöktir.

Lát þú mig ekki,

ljúfi drottinn,

missa það hæli

meðan ég lifi.

 

 

Facebook
Líka við
Please reload

Please reload